Na drie nachten slapend onder een zacht donsdeken, zijn we nog steeds omringd door de zoete geur van waspoeder. De handdoeken zijn weer zacht en het ondergoed is weer wit. We zijn thuis. Om het verschil met het zwarte continent niet te groot te maken heeft de watermaatschappij onze straat al twee dagen zonder water gezet. Maar geen nood, dezer dagen drinken we toch meer Champagne dan water.

Dank aan:

Mr. Heinz voor zijn 57 variëteiten, ook al hadden we genoeg met 1: ketchup. Danku Heinz voor de kleur die je aan ons leven en eten gaf.

Mr. Stella Artois om ook uw gerstnat tot in Tanzania te brengen. Het maakte ons leven dragelijker.

Mr. en Mvr. Côte d'Or om onze ware afkomst en liefde niet te doen vergeten.

Familie Pringles die ons alle dagen deed watertanden omwille van hun Westerse versnapperingen: chips.

Mevr. Colgate voor de onbeschrifelijk mooie glimlach van alle Afrikaanse kindjes.

THE END

Na zes maanden komt er een einde aan. Met een aantal van 364 unieke bezoekers sluiten we onze site af. Met evenveel enthousiasme waarmee jullie de site lazen hebben wij hem geschreven en beleefd. We hopen dat we zo Afrika een beetje dichter hebben gebracht.

Aantal droevige kindjes: 31
Aantal uren trein achter de rug: 30
Aantal nachten voor we terug zijn: 4
Aantal graden in Dar es Salaam: 42
Aantal etentjes met hooggeplaatsten: 5
Aantal mooie herinneringen: ontelbaar

De laatse dagen zijn voorbij gevlogen. Eerste hadden we het bezoek van Maud. Dat viel op paasdag en dat leverde een groot paasfeest op. Daarna maakten we ons op om te vertrekken en tussendoor vierden we nog de verjaardag van Emelie, de terugkomst van father Thomas uit Europa en ons vertrek. Vooral dat laatste is ons bijgebleven. Veel en lekker eten, briefjes en tekeningen van alle kinderen, een kampvuur en veel ambiance. Als afscheidcadeau zorgden wij voor een fiets voor de kinderen, een vriendschapsbandje voor iedereen, een zakje snoepjes, ijsjes en knuffels. Traantjes waren er niet bij. Toch niet op dat ogenblik. Omdat kaka Dieter en dada Emelie (en dit is de laatste keer dat we zo aangesproken worden, u weze gewaarschuwd) met de trein vertrokken in de ochtend en dada Maud pas in de namiddag met het vliegtuig, kreeg zij de volle regenbui. U zou denken dat ons vertrek dus helemaal geen drama opleverde. Wel, u heeft het mis.

Ons project in Tabora hebben we afgerond. De laatste dagen brengen we door in Dar es Salaam. Verwend door de Strumanes, de ambassadeur, de ambassade en de aanwezigheid van tropische stranden. Op donderdagmorgen 14 april landen we in Zaventem met Swiss Air.

Aantal uren kerkmis i.v.m. pasen: 16
Aantal uren deelgenomen aan kerkmis: 0,00
Aantal koffers gepakt: 0
Aantal vermiste priesters: 2 (hopen we)
Aantal Kiswahilisprekende dadas: 1,5
Aantal toegekomen postpaketten: 2
Aantal bezoekers op de site vorige maand: 423

Waar waren we gebleven? Juist ja, Pasen.
Men neme een zestigtal eieren en klutst ze. Vervolgens haalt u er een emmer melk bij,12 oudbakken broden en een paar repen zwarte Cote d'Or chocolade. Indien u dit alles op de juiste manier bij elkaar voegt bekomt u 180 Wentelteefjes en 15 liter chocomelk. De goede verstaander heeft het al begrepen. Kaka en dada hadden weer eens hun uitereste best gedaan om een continentaal ontbijt te voorzien (op een ander continent weliswaar). Alles was tot op de laatste druppel en kruimel op en iedereen tevreden.

Om tien uur was het weeral prijs. Tijdens een vorige tussenstop in Dar es Salaam hadden we er kindersurprises ontdekt. De ideale paaseieren voor onze kids. We vertelden hen ons traditioneel verhaal over vergeetachtige paaskonijnen die iedere keer rond pasen hun mandje eieren verliezen (die domme wazungu toch). Ze moesten dus met z'n allen op zoek naar de verloren cadeautjes. Snel zijn was wel de boodschap, naast 64 grijpgrage kinderhandjes was immers ook de Tanzaniaanse zon van de partij. Uiteindelijk zat iedereen met een ei en waren kaka en dada het komende uur zoet met het in elkaar knutselen van de surprises.

In de namiddag hadden we iedereen het huis uitgestuurd. Ze mochten allemaal hun zondags wandelingetje maken zodat wij tijd hadden om ons kroonstuk voor te bereiden: Spaghetti Bolognaise. Wilt u ook hiervan het recept? 40 ajuinen, eens zoveel wortelen en paprika's en 150 tomaten. Allemaal gekuisd, gepeld en keurig in stukjes gesneden. Vervolgens bakt u 20 kilo gehakt op twee kolenvuurtjes in kleine wankele pannetjes en kookt u 12 kg pasta in een reuzenkom. En dit was nog maar een begin, als tussengerecht was er chipsi, als dessert cake en bij wijze van 'afsluitend degustiefke' waren er waterijsjes. We hoeven u niet te vertellen dat we na afloop 32 tonnetjes hadden rondlopen! Als je op het einde van de avond die 32 zelfvoldane snoetjes (en buikjes) ziet, is het allemaal meer dan de moeite geweest!

Maar feest is niet alleen eten. Omdat de nacht hier al om 7 uur invalt, hadden we een groot kampvuur gemaakt op het binnenplein voor The Palace. Met een paar goede Afrika-beats er bovenop was de ambiance verzekerd. Om ook van de (heel) late uurtjes een feest te maken, hadden we bij de scouts vier tenten gehuurd. Diegenen die wilden, konden een nachtje buiten kamperen.

Uiteindelijk was dit alles niets vergeleken met de grootste verrassing. Rond een uur of drie in de namiddag landde Maud op de luchthaven van Tabora. Geen geschrapte vlucht, geen immense vertragingen, ze was perfect op tijd. Het paasfeest was meteen ook haar welkomsfeest. Als de grote paasfuif rond 23 uur op zijn einde liep en de kids hun tentjes inkropen verzamelden de twee dada's en kaka Dieter rond het kampvuur om bij te praten. Om vier uur 's nachts ging het Europese gezelschap toch ook maar zijn bed opzoeken. Drie uurtjes later (7u s'morgends) kon dada Emelie al terug haar bed uit om de babbelaars onder haar raam het zwijgen op te leggen. Na een heel uur vriendelijk wezen werd die het ook beu. Iedereen buiten en de poort van het binnenplein vast. Dat ze de boel maar op stelten gingen zetten in hun eigen gebouw! Wij drie hadden toch nog een paar uurtjes meer slaap nodig om terug naar behoren te kunnen functionneren.

Onze kids zijn dol op films met veel geweld en bloed. Kill Bill tijdens het filmuurtje deze week was bijvoorbeeld een topper, al blijft Van Damme natuurlijk nog altijd de onbetwistbare nummmer een. Tegenwoordig werken die films ook nog eens insiprerend. Niet dat de kids elkaar massaal uitmoorden (ookal geven ze soms die indruk). Het zijn de stunts die erg inspirerend werken voor allerlei nieuwe spannende spelletjes. Zo hing er opeens enkele dagen geleden een touw gespannen, hoog tussen twee bomen. Voor de rest was er niets te zien. Als je even geduld kon opbrengen en een tijdje wachtte, zag je een kindje vanuit de bladeren van de ene boom te voorschijn komen en al roetsjend naar de andere boomkruin vliegen. De Tanzaniaanse death ride was dus geboren.
Spijtiggenoeg liep het bij de veiligheidsmaatregelen even mis. Eentje viel tijdens het wachten tussen de bladeren pardoes op zijn hoofd. Een ander liet de katrol te vroeg los en verstuikte zijn pols. En de laatste werd uit de boom gekickt en maakte een onzachte landing op zijn arm.

De dag voor pasen konden we zulke voorvallen wel missen. Vooral bij het laatste kindje leek de toestand niet zo optimaal. Zijn linkerarm had namelijk niet meer zijn oorspronkelijke vorm. Ookal weende Peter Joseph niet meteen, toch werd er meteen een taxi bijgeroepen om snel snel naar het dispensarium van onze geliefde zusters te rijden. De dokter van dienst was nagenoeg zeker dat de elleboog van Peter uit de kom was. Hij zag dada's vertwijfelde gezicht dus voegde hij eraan toe: ' Al zou een X-Ray natuurlijk wel meer duidelijkheid geven.' Daar hadden onze zusters geen kaas van gegeten dus terug de taxi in en naar een ander hospitaal. Kleine Peter was hier helemaal niet mee gediend want bij het kleinste hobbeltje op de weg vertrok zijn gezicht van de pijn.

Kitete Hospital is een staatsziekenhuis dat even buiten het stadscentrum ligt. Al bij het onthaal werd duidelijk dat dit ziekenhuis niet gesponsord wordt door buitenlandse hulp. Het bedrag om je gewoon aan te melden is het vijfdubbele van wat we anders voor een ziekenhuisbezoek van onze kids neertellen. Ze konden er maar beter een X-Ray hebben! Gelukkig (zowel voor hen als voor ons) hadden ze die. Na groen licht van de dokter ('Euh ja, dat ziet er niet normaal uit denk ik' !?!) mochten we naar de 'fotostudio'. In de wachtkamer was Peter de enige die zijn longen niet uit zijn lijf hoestte. Alle andere patienten deden, de ene al meer dan de andere, tevergeefse pogingen. (Bij Tuberculose worden er Rontgenfoto's genomen van de longen om een juiste diagnose te stellen). Peters foto toonde dat zijn letsel meer inhield dan gewoon een 'dislocation`. Een bot van de onderarm was gelost aan de elleboog en verschoven waardoor de kans groot was dat de botstukken na een correctie niet uit zichzelf op hun plaats zouden blijven. Enkel een gips was dus niet voldoende. Peter kon zich maar beter voorbereiden op een operatie. Het bot moest terug gezet worden en de botuiteinden zouden met een pin worden vastgemaakt. Toch nog een klein probleempje, zo een operatie kon men niet uitvoeren in dit ziekenhuis. Of toch? "Wel ja, als u er echt op staat kunnen we die operatie hier ook wel proberen, maar achteraf dan wel niet komen klagen als hij zijn arm niet goed meer kan gebruiken ..." - Euh, nee bedankt. Deze keer was dada opgelucht dat ze een van haar kindjes niet in dit hospitaal moest achterlaten. De ziekenzaal zag er echt erbarmelijk uit en de meeste van Peters collega-zieken eigenlijk ook.

Dan maar naar Ndala Hospital, de uitvalsbasis van dokter Josefien. Met een smsje werden we meteen gerustgesteld dat Peter kon rekenen op een plaatsje in het door Nederland gesponsorde ziekenhuis. (Geen canabis plantages hier.) Een groter probleem vormde het vervoer. Fr. Samy beschikt dezer dagen over de auto van het centrum om zijn visites af te leggen, zelf snel even over en weer rijden was dus geen optie. Ndala ligt op 40 km van Tabora en er rijdt maar een bus per dag (en die was al gepasseerd). Een taxi nemen zou 40 000 Tsch kosten en was dus ook al niet aan de orde. Gelukkig kende Alfred, de leider van de scouts, nog iemand met een auto die voor een prikje naar Ndala wilde reiden (3000 Tsh). Op een recordtempo werd Peters zak gemaakt en werd er een brief geschreven naar dokter Josefien. Al onze jongens zaten bij wijze van steun mee met Peter en zijn oom (die zou hem vergezellen naar het ziekenhuis) op de auto te wachten. Een hele tijd later zaten ze er nog altijd. Na een dikke drie uur moedig wachten werd het Peter te veel. De pijn werd te erg en hij kon niet anders dan hartverseurend beginnen wenen. Dada en kaka, op van de stress omdat die godverdomse auto maar niet kwam opdagen, lynchten Fr. Samy bijna toen die het centrum kwam binnengereden. De oplossing was nabij. Hij zette zijn doortocht per pikipiki verder en de chauffeur van de zusters reed met de auto naar Ndala om Peter en zijn oom veilig af te zetten. Om 21 u kregen we het geruststellende bericht van Josefien dat de arm terug was rechtgezet (zonder pin) en dat Peter het goed stelde. Toch nog een relatief goed einde van een drukke dag dus.

Aantal dagen voor het grote paasfeest: 3
Aantal hoofdacts op paasdag: 1 (dada Maud)
Aantal vakantiedagen voor de kids: 16
Aantal flauwe moppen: 1
Aantal onderbroeken gestreken om ze droog te krijgen: 11

Het is niet voor iedereen weggelegd. Kort na de geboorte al meteen een tiental noodzakelijke vaccinaties. De daaropvolgende 18 jaar onder medisch toezicht staan van het NWK en het Medisch Schooltoezicht, waarbij er zo nu en dan nog eens wordt bijgeprikt. Als je dan in je 23ste levensjaar beslist om voor zes maanden naar Tanzania te gaan ben je vlak voor vertrek opnieuw een speldenkussen. Ondanks dit alles vertrek je toch nog met een hele voorraad Lariam tabletten en twee hele schoendozen vol medicatie. Niet dat we dit overdreven vinden, begrijp ons niet verkeerd, maar misschien moeten we dit eens in de Afrikaanse context plaatsen...
Je wordt geboren, eneuh jah, medisch gezien zal dat het zowat zijn tot aan je 23ste levensjaar. Ongetwijfeld krijg je wel een tiental keer per jaar malaria op je dak, maar meestal overleef je het wel zonder medicatie. Die twee keer dat je eigen immuunsysteem het loodje dreigde te leggen (en bijgevolg jij ook) kon de kruidendokter in het eerste geval nog wel hulp bieden. Die laatste keer was ook die man machteloos en ben je 60 km te voet naar het dichtstbijzijnde hospitaal moeten lopen (met 40 graden koorts, stijve ledematen en barstende hoofdpijn). Daar was je dan drie dagen nog zieker van de Quininebehandeling, maar uiteindelijk is alles toch terug in orde gekomen.

Nu moet je vanuit deze context je eens voorstellen hoe onze kindjes reageerden als dada en kaka een medisch programma startten. De meeste van onze kids hebben al wel eens een ziekenuis van dichtbij gezien. Vanaf het momenent dat dada Emelie's EHBO kennis hun kwaal niet meer kan thuisbrengen wordt de desbetreffende zieke immers samen met mwalimu naar het hospitaal gestuurd. Toch was het zonder uitzondering verbazing alom toen ze het bureautje -oftewel het kabinet van dokter Dieter- betraden. Bij het bepalen van hun lengte wilden ze zelf kijken hoe groot ze waren. Met hun gezicht naar de muur gedraaid tot vlak tegen de muur. Het lengtecijfer ter hoogte van hun ogen was dan hun grootte. Hun gewicht was per definitie te licht naar hun normen - buiten de 60 kg van Claudio dan - dus probeerden verschillende bengels vals te spelen door zich extra zwaar te maken... armen breed naast zich en de rest van het lichaam proberen tegen de balans te drukken. Het onderzoek van de ogen, oren en de mond vonden ze nog het leukste. Vol spanning wachtten ze de diagnose af. Veel diagnose was er uiteindelijk niet aan. Alles werd netjes genoteerd in hun nieuwe medisch dossier. Ook wat het vaccinatieprogramma betreft zijn dada en kaka niet bevoegd om prikacties uit te voeren. Daarvoor moesten we uitwijken naar het dispensarium van de zusters. Fr. Samy had afgesproken dat we iedere dag met vier bengels mochten langskomen. De eerste sessie wilde dada Emelie met de vier grootste kerels gaan. Als zij probleemloos de prik overleven, zullen de kleintjes ook wel zonder al te veel tegenstribbelen hun mouw opstropen, dacht ze. Dit was buiten het eigen willetje van de anciens gerekend. Neen, voor hen geen prikuur. Ze hadden er ooit al eens een gehad (voor de pokken) en dat was al ruim voldoende. Enkel de hele kleintjes hadden die voormiddag ook geen les dus zat er voor dada niets anders op dan aan hen te vragen of ze mee wilden voor een prik. Rashidi, Asumani, Haluna en Issa Peter zijn duidelijk uit een heel ander hout gesneden dat de grootste jongens (de toekomst van Tanzania is verzekerd) want zonder aarzelen gingen ze mee op weg. U zou kunnen denken dat ze uit onwetendheid zich zo makkelijk lieten overhalen, maar niets is minder waar. Onderweg waren ze elkaar al 'voorbereidend' aan het prikken met strohalemen en toen Asumani de kinderafdeling betrad vroeg hij aan de eerste de beste (nietsvermoedende) zuster die passeerde 'Waar zijn die naalden hier ergens?'. Vijf minuten later was de klus geklaard en stonden we terug op de stoep. Dada Emelie, die eerlijk gezegd een aantal traantjes had verwacht, had uit voorzorg een snoepje meegebracht om het leed een beetje te verzachten. Ookal was zwaar afzien dan niet van toepassing geweest, het snoepje bleef natuurlijk altijd welkom. Toen de vier musketiers terug in het centrum kwamen, hebben ze de grote bonken nog wat meer schrik aangejaagd. Zo hadden ze het over naalden van meer dan 30 cm ... Dat beetje leedvermaak hadden ze toch wel verdiend. Het systeem van iedere dag met een paar kindjes langskomen zag de 'injectiezuster' uiteindelijk toch niet zitten. Volgende week gaan we dus met de overige 28 kids nog eens terug.

Dit is de laatste reeks. De rest is op verzoek.

Knap, he?

Zonsondergang.

Een olifant.
Olifant, olifant.
Zat aan het strand.
Olifant, olifant.
Hij las een krant.
Olifant, olifant.
Dat was plezant.
Olifant, olifant.

Jaja, elke dag een zonsondergang. Daarvoor moet je naar Afrika?!

Platte band. Gelukkig geen leeuw te bespeuren.

Wie is er de grootste attractie? De Maasai of wij?

Zebra's in de Ngorongoro Crater

De plaats waar het leven op Aarde begon: De Ngorongoro Crater. 's Werelds achtste wereldwonder.

Mt Meru Hotel. Het duurste hotel van Arusha, voor een vriendenprijsje...

Mt Meru. Een vulkaan waar olifanten en giraffen hun thuisbasis hebben. Wat zou dat geven als deze uitbarst? Zie je ze al vliegen?

Mt. Meru. De weg naar boven gaat door verbluffende landschappen, natuurfenomenen en wilde dieren.

Aangekomen in Saddle Hut (Mt Meru).

Enkele giraffen op enkele meters verwijderd.

Een echte Maasai vrouw. Eeuhh, niet dus! Voor $20 pp in de zak gezet.

Dit zijn reeds de eerste 7 foto's van een reeks van 22. (Het totaal aantal foto's van de reis ligt rond de 800.)

Een zicht op Dar es Salaam. De vertrekbasis van de expeditie.

Zanzibar.

Zonsondergang op Zanzibar.

Een familie kiekje op Changuu (Prison Island)

De kinderen van Tabora.

De eerste beelden van Serengeti: honderden zebra's.

06u00. Zonsopgang in Serengeti. Boven op een berg, met daaronder een kudde slapende buffels.

Aantal kinderen met wormen: 17
Aantal appelsienen: 31
Aantal domme honden: 2
Aantal dingen gestolen van Haluna: alles
Aantal regenseizoenen verkeerdelijk aangekondigd: 1

Onverwacht op het verkeerde pad gebracht. (door D.P. en E.C.)

Moet u nu eens wat weten.
Zo'n dikke 14 dagen geleden
ging er iemand op pad,
die vrijwel onmiddelijk de terugweg vergat.
Hij wilde zijn oma bezoeken, heel onverwacht
en de terugweg was langer dan hij dacht.

19 nachten en dagen
heeft die bengel de weg zitten vragen.
Uiteindelijk heeft hij ons toch nog gevonden
en landde hij vrijdag terug op onze Ipuli gronden.
Met 32 zijn we terug compleet
en is er weer vollop leven in onze keet.

Maar onze kids waren meedogenloos
en steelden reeds alle kleren uit zijn doos.
Ze verdeelden zijn tandenborstel en handdoek,
zijn schoenen, hemd en lange broek.
Er was er zelfs eentje zo geniep
die sindsdien op twee matrassen sliep.

Maar onze Haluna is weer terecht,
alles kreeg hij terug zonder gevecht.
Teleurstelling alom voor de rest
en dat uit zich natuurlijk in gepest.
Maar dada en kaka toleren geen haat.
Onze kindjes horen niet meer thuis op straat.

Moest u eraan twijfelen, de zwarte gifspuwende cobra bestaat, of beter gezegd: de zwarte gifspuwende cobra heeft bestaan. De kinderen hebben hem dood gestenigd. Het onheil zat in onze keuken. U vraagt zich wellicht af wat dat beest daar deed. Wel, diezelfde vraag hadden wij ook, en toen de eerste steen viel vroeg dat beest zich dat wellicht zelf ook af. Toch moet er een grondige reden zijn geweest waarom het de keuken is ingevlucht denkt u? Oordeel zelf, het begon allemaal zo...

Voor het scholenproject waren kaka Dieter en Fr. Samy in Itaga, de thuisbasis van father Samy. Op het domein van de pastorie staan 100den fruitbomen. Dieter - die het virus van de kindjes heeft overgekregen - kon zicht niet houden en voor Samy het goed en wel besefte zat kaka al in enkele van de fruitbomen. Hij dacht onze kindjes eens te trakteren met een sappige appelsien, dus plukte hij een hele emmer vol. Omdat onze rakkers maar weinig te vertrouwen zijn als het op krijgen aankomt, kan je op voorhand maar beter weten hoeveel appelsienen je juist in je emmer hebt. Terug in Ipuli moet de oogst dus eerst worden geteld. 31 kinderen, dus 31 appelsienen worden uit de emmer gehaald en uitgespreid over de keukenvloer.
Net voor Dieter de keuken weer inwandelt, hoort hij de mama gillen. Vervolgens springt ze over de appelsienen en loopt ze al dansend de keuken uit. Dieter ziet nog net het puntje van een staart voor zijn voeten verdwijnen. Op het eerste zicht leek het erop dat de mama weer gevlucht was voor een salamander. Dat was de vorige keer ook al het geval en ook toen al hadden we onze bedenkingen bij de giftigheid van dat beest. Omdat haar geschreeuw 'Doe die deur vast, doe die deur vast' toch wel overtuigend klinkt, geeft kaka Dieter er toch maar gevolg aan. Net op tijd zo blijkt. Dada Emelie -'Wat is al dat kabaal allemaal buiten zeg?'- wilde net op blote voeten door de keuken naar het binneplein lopen. Met de deur langs binnen gesloten, loopt Dieter het blokje om, om te gaan kijken wat er nu juist de keuken was binnengeslopen. Enkele kindjes komen al luid schreeuwend toegelopen 'Er zit een slang in de keuken, er zit een slang in de keuken'. Met hun voorliefde voor spanning en avontuur is ook dit nog niet overtuigend genoeg. Tot kaka Dieter het met zijn eigen ogen ziet. Een zwart beest van een goeie meter lang zat verscholen achter een emmer en een borstel. Kop recht omhoog, gereed om aan te vallen; gif te spuwen in zijn geval.
Eerst werd dada Emelie er nog bijgehaald zodat ook zij eens een echte slang in levende lijve kon zien, daarna werd het tijd voor het serieuze werk. 15 kids in een halve cirkel rond de keukendeur, gewapend met puntige stenen in allerlei groottes en 1 kindje, het moedigste van de hoop, met een stok tot vlakbij het beest. Iedereen klaar? Vuur! Eerst een stenenregen en erna nog enkele stokslagen. Het beest was duidelijk niet voorzien op zoveel geweld (onze keuken trouwens ook niet) en vond danook dat het genoeg geweest was. Nog een paar verdwaasde kronkels maar stilaan werd het geschiedenis: de giftige cobra heeft bestaan.